tVNS® R tvnsmed.pl Strefa specjalisty Szybka ściąga

tVNS® RSzkolenie dla zespołów badawczych: obsługa, programowanie i planowanie badań z przezskórną stymulacją nerwu błędnego

tVNS® R to wersja badawcza stymulatora tVNS®. Badacz może bezprzewodowo zmieniać parametry stymulacji, zbierać dane od uczestników i wyzwalać stymulację sygnałem zewnętrznym.

  • Programowalne parametry
  • Zbieranie danych
  • Stymulacja wyzwalana
  • Stymulacja pozorowana
Kobieta siedzi na trawie z elektrodą tVNS® w uchu i stymulatorem w dłoni

Jak korzystać ze szkolenia

11 modułów prowadzi od budowy urządzenia i bezpieczeństwa, przez pierwszą stymulację i protokoły w poszczególnych schorzeniach, do programowania parametrów, zbierania danych i planowania badania. Kliknij temat, aby go rozwinąć. Po przerobieniu modułu oznacz go jako ukończony. Na końcu jest quiz i certyfikat.

Ukończono 0 z 11 modułów.

    1

    Moduł 1 z 11

    Czym jest tVNS®-R

    Przeznaczenie urządzenia, różnice względem tVNS®-E i podstawy anatomiczne stymulacji przez ucho.

    Przeznaczenie i zasada działania

    tVNS® R jest urządzeniem do stymulacji nerwu błędnego przeznaczonym do celów badawczych. Na etykiecie ma oznaczenie „For investigational use only” – wyłącznie do badań klinicznych.

    Urządzenie składa się ze stymulatora i elektrody usznej noszonej jak słuchawka. Stymulator wysyła impulsy elektryczne przez elektrodę, a ta przez skórę małżowiny pobudza gałąź uszną nerwu błędnego.

    1. Elektroda w czółenku muszli (cymba conchae)
    2. Gałąź uszna nerwu błędnego – włókna Aβ
    3. Pień mózgu: jądro pasma samotnego (NTS)
    4. Wyższe ośrodki mózgu: miejsce sinawe, jądra szwu

    Wymóg instrukcji: stymulacja tVNS® R musi odbywać się pod nadzorem lekarza.

    Efekt nie jest natychmiastowy. Według instrukcji nawet u osób, które odpowiadają na stymulację, efekt pojawia się zwykle z opóźnieniem – po kilku tygodniach lub miesiącach. Dlatego uczestnik powinien trzymać się dziennego czasu stymulacji. Planuj odpowiednio długi okres obserwacji.

    Co wyróżnia wersję badawczą

    • Pełna programowalność – wszystkie parametry techniczne zmienia się bezprzewodowo w aplikacji tVNS® Research. Badacz może sprawdzić zupełnie nowe protokoły stymulacji.
    • Zbieranie danych – aplikacja tVNS® Patient / Connect zapisuje dane techniczne i dziennik uczestnika; dane trafiają do tVNS® Cloud.
    • Stymulacja wyzwalana – sygnałem zewnętrznym (np. załamek R w EKG); możliwa pętla zamknięta (closed-loop).
    • Stymulacja pozorowana – klasyczna kontrola na płatku ucha; na życzenie bardziej zaawansowane opcje.
    • Wsparcie badań – raport CB do komisji bioetycznej, dostosowanie kwestionariusza i oprogramowania, sieć ekspertów.

    Źródło: instrukcja używania tVNS® R (wersja 1.1, 20.07.2021); materiały producenta tVNS Technologies GmbH.

    tVNS®-E a tVNS®-R

    tVNS®-E – terapia

    Wyrób medyczny klasy IIa (MDR). Parametry stałe, zgodne z instrukcją używania. Stosowany w zarejestrowanych wskazaniach.

    tVNS®-R – badania

    Urządzenie do badań klinicznych. Ustawienie standardowe takie samo jak w tVNS®-E, ale każdy parametr można zmienić w określonym zakresie.

    Według protokołów badań zgłoszonych w ClinicalTrials.gov tVNS®-R i tVNS-L (wersja tVNS®-E) są identyczne elektrycznie i mechanicznie – różnią się oprogramowaniem. Dzięki temu wyniki badań na tVNS®-R łatwiej przenieść do praktyki klinicznej.

    Porównanie parametrów

    W nawiasach – zakres, w jakim można zmienić parametr w tVNS®-R.

    ParametrtVNS®-E (standard)tVNS®-R (ustawienie standardowe i zakres)
    Programowanienie – parametry stałetak – bezprzewodowo, w aplikacji tVNS® Research
    Kształt impulsudwufazowydwufazowy
    Częstotliwość impulsu25 Hz25 Hz (1–40 Hz)
    Czas trwania impulsu250 µs250 µs (100–1000 µs)
    Czas stymulacji28 s28 s (1–240 s); tryb ciągły: 60 s
    Czas przerwy32 s32 s (0–60 s); tryb ciągły: 0 s
    Natężenie0,1–5 mA (100–5000 µA), krok 0,1 mAmin. 100 µA, maks. 5000 µA (granice do ustawienia w zakresie 100–5000 µA)
    Czas terapii dzienniedo 4 godzin (240 min), potem wyłączenie240 min (30–1440 min)
    Ucholeweobie strony (lewe / prawe / obie)
    Narastanie natężenia (ramp up)takwł. (wł. / wył.)
    Limit terapii–wył. (0–800)
    Próg ruchu–wył. (wył. / niski / średni / wysoki)
    Stały prąddo 18 kΩ oporu skóry, maks. 90 V–
    Kontrola kontaktuimpulsy 0,1 mA, 1 Hz poza stymulacją–

    Źródło: instrukcja używania tVNS®-E; materiały producenta tVNS Technologies GmbH. „–” – brak danych w materiałach lub parametr nie dotyczy urządzenia.

    Anatomia i neurofizjologia

    Dlaczego elektroda tVNS® leży w czółenku muszli i co dzieje się w mózgu podczas stymulacji.

    Jak można stymulować nerw błędny?

    Inwazyjnie – wszczepiany stymulator (VNS)

    Elektroda nawinięta na szyjny odcinek nerwu błędnego, generator impulsów wszczepiony pod skórę klatki piersiowej. Wymaga zabiegu chirurgicznego.

    Nieinwazyjnie – przez ucho (tVNS®)

    Przezskórna stymulacja gałęzi usznej nerwu błędnego w małżowinie usznej. Bez zabiegu; elektrodę zakłada się i zdejmuje samodzielnie.

    Miejsce stymulacji: unerwienie małżowiny usznej

    Badanie anatomiczne 14 małżowin (7 zwłok) wykazało, że cymba conchae (czółenko muszli) jest w 100% unerwiona wyłącznie przez gałąź uszną nerwu błędnego. Tragus (skrawek) zawierał włókna tej gałęzi w 45% preparatów, a w innych okolicach ucha przeważa nerw uszny wielki.

    Udział gałęzi usznej nerwu błędnego w unerwieniu okolic małżowiny

    tylko gałąź uszna nerwu błędnegogałąź uszna nerwu błędnego razem z nerwem usznym wielkim
    Pełna tabela unerwienia (wszystkie nerwy)
    Okolica uchaGałąź uszna n. XGałąź uszna n. X + n. uszny wielkiN. uszny wielkiN. uszny wielki + n. uszno-skroniowyN. uszno-skroniowy
    Crus helicis (odnoga obrąbka)20%–––80%
    Spina helicis (kolec obrąbka)––9%–91%
    Cauda helicis (ogon obrąbka)––100%––
    Scapha (łódka)––100%––
    Crura antihelicis (odnogi grobelki)9%–91%––
    Antihelix (grobelka)73%9%18%––
    Antitragus (przeciwskrawek)––100%––
    Tragus (skrawek)45%–46%–9%
    Cymba conchae (czółenko muszli)100%––––
    Cavum conchae (jama muszli)45%55%–––
    Lobulus auriculae (płatek ucha)––100%––

    Źródło: Peuker & Filler, 2002, Clinical Anatomy.

    Porównanie położeń elektrody (fMRI)

    U 37 zdrowych osób porównano w rezonansie czynnościowym cztery miejsca stymulacji w uchu (25 Hz, 2 serie po 6 min). Oceniano aktywację jądra pasma samotnego (NTS) – głównego miejsca, do którego docierają włókna czuciowe nerwu błędnego – i miejsca sinawego (LC).

    A

    Wewnętrzna strona skrawka

    Aktywacja NTS i LC w porównaniu z płatkiem ucha.

    B

    Tylno-dolna ściana przewodu słuchowego

    Najsłabsza aktywacja NTS i LC.

    C

    Czółenko muszli (cymba conchae)

    Jako jedyne miejsce dało istotnie silniejszą niż płatek ucha aktywację zarówno NTS, jak i LC.

    D

    Płatek ucha

    Stymulacja pozorna (sham) – punkt odniesienia.

    Źródło: Yakunina i in., 2017, Neuromodulation (zdrowi).

    Odpowiedź mózgu na stymulację

    U 12 zdrowych dorosłych stymulacja czółenka muszli (25 Hz, 250 µs) w porównaniu z płatkiem ucha aktywowała ośrodki, do których prowadzą drogi nerwu błędnego:

    1. Czółenko muszli – gałąź uszna nerwu błędnego
    2. Pień mózgu: jądro pasma samotnego, jądro rdzeniowe nerwu trójdzielnego, jądra szwu, miejsce sinawe
    3. Przodomózgowie: ciało migdałowate, jądro półleżące
    4. Zmniejszenie aktywności hipokampa i podwzgórza

    Źródło: Frangos i in., 2015, Brain Stimulation (zdrowi).

    2

    Moduł 2 z 11

    Zestaw i budowa urządzenia

    Co jest w pudełku, jak wygląda stymulator, jakie są elektrody i dane techniczne.

    Zawartość zestawu

    Przed wydaniem urządzenia uczestnikowi sprawdź, czy zestaw jest kompletny. Zaznacz każdy element.

    Zaznaczono 0 z 9.

    Jeśli czegoś brakuje, skontaktuj się z nami: MITOTERAPIA, tel. 17 77 07 357.

    Stymulator: przyciski i wskaźniki
    1. 1
      ON/OFF – włącza i wyłącza stymulator.
    2. 2
      START/STOP – uruchamia i zatrzymuje stymulację.
    3. 3
      Przyciski „+” i „−” – zmieniają natężenie stymulacji.
    4. 4
      Wskaźnik baterii – czerwony: bateria rozładowana; żółty: aktualny poziom naładowania.
    5. 5
      Blokada przycisków (keylock) – blokuje i odblokowuje przyciski.
    6. 6
      Wskaźnik postępu – pozostały czas stymulacji.
    7. 7
      Gniazdo micro-USB – podłączenie ładowarki.
    Stymulator tVNS® R: panel z przyciskiem zasilania, START/STOP, plus, minus, wskaźnikiem baterii i blokadą
    Panel stymulatora tVNS® R (materiały producenta).

    Wskaźniki połączenia

    W górnej części panelu są dwa symbole ucha (lewe i prawe) i wykrzyknik.

    Ucho zielone – trwa aktywna stymulacja (lewe / prawe / oba uszy).

    Ucho czerwone – problem z kontaktem elektrody.

    Wykrzyknik żółty, świeci stale – faza stymulacji (ON).

    Wykrzyknik żółty, miga – faza przerwy (OFF); stymulacja trwa dalej.

    Wykrzyknik czerwony, świeci stale – urządzenie uszkodzone. Przerwij używanie i skontaktuj się z serwisem.

    Górna część panelu stymulatora: przycisk zasilania, dwa symbole ucha i wykrzyknik
    Symbole uszu i wykrzyknik (instrukcja tVNS® R).
    Elektrody: budowa i wybór

    Elektroda uszna ma trzy części: elektrody (przekazują impuls na skórę), kabel (prowadzi impuls ze stymulatora) i uchwyt, który utrzymuje elektrody w czółenku muszli. Elektrody są z tytanu lub stopu tytanu z irydem. W zestawie tVNS® R są dwie elektrody: Hook i Legacy.

    Po lewej elektroda Legacy z białym uchwytem, po prawej elektroda Hook zaczepiana za uchem
    Po lewej: Legacy. Po prawej: Hook.
    • Elektroda jest przeznaczona do lewego, prawego albo obu uszu – sprawdź to przed założeniem.
    • Elektroda Legacy pozwala prowadzić klasyczną stymulację pozorowaną na płatku ucha.
    • Na życzenie dostępne są wersje elektrod zgodne z fMRI.

    Z naszego doświadczenia lepiej przylega do ucha elektroda Legacy.

    Źródło: instrukcja tVNS® R; materiały producenta tVNS Technologies GmbH.

    Elektroda Legacy: dopasowanie i zakładanie
    Elektroda Legacy ze strzałkami wskazującymi dwie głowice elektrod i biały uchwyt
    Strzałki wskazują: lewa głowica — anoda, prawa głowica — katoda, poniżej — biały uchwyt elektrody.

    Elektrodę Legacy utrzymuje biały uchwyt, który opiera się o dolną część małżowiny. Uchwyt ma kilka możliwości regulacji, dzięki czemu dobrze dopasujesz elektrodę do ucha – sprawdza się szczególnie przy małych uszach lub nietypowym kształcie ucha.

    Elektroda Legacy założona w uchu

    Regulacja elektrody

    1. Ustaw wysokość uchwytuBiałą część uchwytu przesuń w górę lub w dół po czarnej prowadnicy. Mniejsze uszy — mała odległość między głowicą a białym uchwytem; większe uszy — duża odległość.
      Dwa zdjęcia: uchwyt ustawiony nisko dla mniejszych uszu i wysoko dla większych
      Po lewej: mniejsze uszy. Po prawej: większe uszy.
    2. Dobierz pierścień silikonowyW zestawie są trzy rozmiary: S, M i L. Nałóż wybrany pierścień na biały pierścień uchwytu.
      Trzy pierścienie silikonowe S, M, L i nakładanie pierścienia na uchwyt
    3. W razie potrzeby wyreguluj wygięcieCzarny uchwyt otaczający przewód można przesuwać w górę i w dół, co zmienia nacisk i wygięcie elektrody. Zwykle nie jest to potrzebne, ale warto wiedzieć, że taka możliwość istnieje.
      Pięć zdjęć pokazujących kolejne położenia czarnego uchwytu

    Zakładanie

    Schemat czółenka muszli i dwa zdjęcia zakładania elektrody na modelu ucha
    1. Umieść elektrodę w czółenku muszliGłowice elektrody (z kremem) przyłóż w zagłębieniu muszli nad kanałem słuchowym.
    2. Przesuń uchwyt i zaczep go w małżowinieBiały uchwyt powinien oprzeć się o dolną część małżowiny i utrzymać elektrodę na miejscu.

    Źródło: materiały producenta tVNS Technologies GmbH; przewodnik tvnsmed.pl/start.

    Elektroda Hook: dopasowanie i zakładanie

    Elektroda Hook jest standardem w nowych urządzeniach tVNS®. Zakłada się ją jak słuchawkę: pałąk zaczepia się za małżowiną, a głowice elektrody wkłada do czółenka muszli.

    Zakładanie

    • Elektrodę Hook mocuje się do ucha za pomocą pałąka. W tVNS®-E jest to lewe ucho; w tVNS®-R – ucho ustawione w protokole (lewe, prawe lub obie strony).
    • Pałąk można lekko wygiąć, aby elektroda miała jak najlepszy kontakt z uchem.
    • Część osób uważa elektrodę Hook za wygodniejszą, bo nie uciska ucha, ale trzyma się na skórze mniej stabilnie niż elektroda Legacy.
    • Przy elektrodzie Hook można w czasie stymulacji używać słuchawek dousznych lub aparatu słuchowego.
    Elektroda Hook założona w uchu: pałąk za małżowiną, głowice w czółenku muszli
    Elektroda Hook założona w uchu.
    Elektroda Hook: czarny pałąk z dwiema metalowymi głowicami
    Elektroda Hook.
    Elektroda Hook ze strzałką pokazującą, gdzie można wygiąć pałąk
    Pałąk można lekko wygiąć (strzałka).

    Regulacja

    Trzy zdjęcia: dłoń wygina pałąk elektrody Hook w różne kształty
    Wewnątrz pałąka jest drut, dzięki któremu można go dowolnie dopasować.
    • Elektroda Hook zawiera drut, który pozwala elastycznie dopasować jej kształt do ucha.
    • Elektroda Legacy często trzyma się w uchu pewniej.
    • Przy elektrodzie Hook także używa się kremu do elektrod – na każdą głowicę osobno.
    • Kabel możesz przypiąć do ubrania klipsem – dodatkowo stabilizuje elektrodę.

    Źródło: materiały producenta tVNS Technologies GmbH; instrukcja tVNS® R, rozdz. 5.1, 7.1.1.

    Dane techniczne
    115 gmasa stymulatora
    < 3 hczas ładowania
    > 2 dnipraca na jednym ładowaniu
    > 3 mies.czuwanie bez używania
    0,1–5 mAnatężenie, krok 0,1 mA
    ≥ 2 lataokres użytkowania
    ParametrWartość
    Wymiary100 × 60 × 20 mm
    Zasilaniewbudowany akumulator litowo-polimerowy 4,2 V
    Pobór prądu< 500 mA DC
    Stopień ochronyIP22 – ochrona przed kroplami wody padającymi pod kątem do 15° od pionu (tylko z podłączoną wtyczką elektrody)
    Warunki pracy+5 do +40 °C, wilgotność 15–93% bez kondensacji, 700–1060 hPa
    Przechowywanie i transport−10 do +50 °C, wilgotność 0–93% bez kondensacji, 700–1060 hPa
    Elektrodatytan / tytan-iryd; elastomery termoplastyczne (TPE), FEP, elastomery poliuretanowe (PUR)
    Stały prądnatężenie niezależne od oporu skóry do 18 kΩ, bez składowej stałej; napięcie impulsu do 90 V
    Kontrola kontaktupoza stymulacją impulsy 0,1 mA z częstotliwością 1 Hz
    Część aplikacyjnatyp BF (IEC 60601-1)
    Materiały eksploatacyjnekrem do elektrod tVNS® (Spes Medica s.r.l.); tylko oryginalna ładowarka
    Klasyfikacjaurządzenie do badań („For investigational use only”)

    Źródło: instrukcja tVNS® R, rozdz. 8. Na życzenie producent udostępnia raport CB potwierdzający bezpieczeństwo zgodnie z normami IEC 60601.

    3

    Moduł 3 z 11

    Bezpieczeństwo

    Kogo można włączyć do badania, kiedy urządzenia nie używać i o czym uprzedzić uczestnika.

    Kto może używać urządzenia

    Urządzenie obsługuje sam uczestnik (pacjent). Według instrukcji musi on umieć:

    • rozpoznać i zinterpretować wskaźniki na panelu,
    • samodzielnie optymalnie ustawić natężenie stymulacji.

    Gdy uczestnik ma niepełnosprawność ruchową lub intelektualną, urządzenie może obsługiwać opiekun.

    Zaburzenia rytmu serca. Nie można wykluczyć wpływu tVNS® na układ sercowo-naczyniowy. Osoby z zaburzeniami rytmu serca muszą skonsultować z lekarzem, czy mogą wziąć udział w stymulacji.

    Źródło: instrukcja tVNS® R, rozdz. 1.3, 2.2, 6; materiały szkoleniowe producenta.

    Przeciwwskazania
    • Ciąża
    • Aktywne implanty: implant ślimakowy, wszczepiony stymulator nerwu błędnego, rozrusznik serca
    • Zastawki mózgowe (np. w leczeniu wodogłowia)
    • Rany lub zmiany skórne w miejscu elektrody

    Źródło: instrukcja tVNS® R, rozdz. 2.3.

    Ostrzeżenia

    Użytkowanie

    • Nie prowadzić pojazdów ani maszyn podczas stymulacji; unikać czynności wymagających pełnej uwagi.
    • Uważać, by kabel nie owinął się wokół szyi – ryzyko uduszenia.
    • Elektrody nie mogą zbliżać się do ust ani oczu.
    • Nie nosić stymulatora bezpośrednio na skórze – może podrażnić skórę.
    • Elektrody mogą nagrzać się do 43 °C – to bezpieczne; gdy temperatura przeszkadza, skontaktuj się z serwisem.
    • Słuch w uchu z elektrodą może być nieco osłabiony.
    • Nie zostawiać urządzenia bez nadzoru przy dzieciach – małe części można połknąć lub wdychać.

    Urządzenie

    • Nie podłączać do innych urządzeń podczas stymulacji; tylko akcesoria zatwierdzone przez producenta.
    • Nie używać urządzenia uszkodzonego, zalanego lub wyraźnie ciepłego.
    • Jeśli stymulacji nie da się zakończyć przyciskiem STOP – odłącz elektrodę i skontaktuj się z serwisem.
    • Nie naprawiać samodzielnie.
    • Chronić przed wysoką temperaturą, ogniem i wilgocią; nie zostawiać w samochodzie latem.
    • Jednoczesne podłączenie do urządzenia chirurgicznego wysokiej częstotliwości może spowodować oparzenia pod elektrodami.
    • Nie używać w pobliżu silnego promieniowania elektromagnetycznego lub jonizującego (np. RTG, MRI, mikrofale). Przenośne urządzenia radiowe trzymać co najmniej 30 cm od stymulatora.

    Badania z fMRI i EEG: standardowy zestaw nie jest przeznaczony do pracy w polu MRI. O elektrody zgodne z fMRI i sposób połączenia z aparaturą zapytaj nas przed złożeniem protokołu.

    Źródło: instrukcja tVNS® R, rozdz. 2.1, 2.2, 12; materiały producenta.

    Działania niepożądane

    Miejscowe (zależne od stymulacji)

    Swędzenie, nietypowe odczucia w małżowinie, ból, zaczerwienienie, obrzęk lub rumień w miejscu stymulacji.

    Ze strony układu nerwowego

    Ból głowy, zawroty głowy, parestezje, mrowienie lub kłucie; w pojedynczych przypadkach nudności lub ból w różnych częściach ciała (np. brzuch, gardło, zęby, plecy, mięśnie).

    W chorobie podstawowej

    Jak przy innych terapiach lekowych i neurostymulacyjnych, możliwe jest przejściowe nasilenie napadów u osób z padaczką lub objawów depresji u osób z depresją.

    Zwykle ustępują po zakończeniu stymulacji. Przy długotrwałych lub nasilonych objawach uczestnik powinien skontaktować się z lekarzem. Zaplanuj w protokole sposób zgłaszania i rejestrowania zdarzeń niepożądanych.

    Źródło: instrukcja tVNS® R, rozdz. 2.4.

    4

    Moduł 4 z 11

    Pierwsza stymulacja krok po kroku

    Od naładowania urządzenia do ustawienia natężenia i sprawdzenia kontaktu elektrody.

    Przed pierwszym użyciem
    1. Naładuj urządzenie do pełnaStan baterii sprawdzisz na wskaźniku baterii.
    2. Pozwól urządzeniu się ogrzaćJeśli było przewożone lub przechowywane w bardzo niskiej lub wysokiej temperaturze, odczekaj ok. godzinę, aż osiągnie temperaturę otoczenia (ok. 20 °C).
    3. Sprawdź konfiguracjęUrządzenie jest fabrycznie skonfigurowane i gotowe do użycia. Jeśli protokół wymaga innych parametrów – zaprogramuj je w aplikacji tVNS® Research przed wydaniem urządzenia (moduł 7).
    4. Opcjonalnie: sparuj z aplikacją tVNS® Patient / ConnectAplikacja dokumentuje stymulację; nie jest konieczna do jej prowadzenia (moduł 8).
    Czyszczenie i zakładanie elektrody
    1. Sprawdź stronęUpewnij się, czy elektroda jest do lewego, prawego czy obu uszu.
    2. Oczyść ucho i elektrodęWacikiem z 70% alkoholem izopropylowym przetrzyj miejsce, w którym będzie elektroda (czółenko muszli), i samą elektrodę. Nie wycieraj oczyszczonego miejsca do sucha.
    3. Podłącz elektrodę do stymulatoraWtyczka musi się zatrzasnąć (słychać kliknięcie).
    4. Nałóż kremZwilż kremem każdą głowicę elektrody osobno.
    5. Załóż elektrodęElektroda w czółenku muszli (cymba conchae). Jeśli elektroda nie leży dobrze, zdejmij ją i odpowiednio ustaw lub dognij.
    Rysunek małżowiny usznej z zaznaczonym na pomarańczowo czółenkiem muszli
    Miejsce elektrody: czółenko muszli (na pomarańczowo). Instrukcja tVNS® R.
    Włączanie, start, stop, blokada
    • Włączanie: przytrzymaj ON/OFF ok. 2 sekundy.
    • Start: naciśnij raz START/STOP. Warunki: oczyszczone miejsca kontaktu, podłączona i prawidłowo założona elektroda.
    • Blokada przycisków: włącza się sama po 20 s bez używania. Włączasz ją przyciskiem blokady; aby odblokować, przytrzymaj go dłużej niż 1 s. Chroni przed przypadkowym zatrzymaniem lub zmianą ustawień.
    • Stop: naciśnij START/STOP. Odłączenie elektrody od stymulatora też zatrzymuje stymulację.
    • Wyłączanie: naciśnij ON/OFF.
    Dobór natężenia

    Natężenie zmienia się przyciskami „+” i „−” w krokach 0,1 mA, w zakresie od 0,1 do 5,0 mA – albo w węższych granicach ustawionych w aplikacji tVNS® Research. Przytrzymanie przycisku zmienia natężenie szybciej.

    1. Uruchom stymulacjęPo włączeniu natężenie jest zawsze ustawione na minimum.
    2. Zwiększaj powolipo 0,1 mA (jedno naciśnięcie), aż w miejscu stymulacji pojawi się mrowienie lub pulsowanie.
    3. Wyraźnie, ale bez bóluStymulacja ma być wyraźnie odczuwalna, ale nie bolesna ani nieprzyjemna.
    4. Koryguj w trakcieOdczucia zmieniają się z dnia na dzień, a nawet w czasie jednej sesji – natężenie można dostosowywać wielokrotnie.

    Natężenia nie zmienisz w fazie przerwy (OFF) – gdy wykrzyknik miga na żółto. Poczekaj na fazę stymulacji.

    Po wstrzymaniu i ponownym starcie urządzenie wraca do ostatniego natężenia – stopniowo, przez kilka sekund.

    Jeśli nie udaje się ustawić odpowiedniego natężenia, sprawdź położenie elektrody i stan skóry w miejscu stymulacji.

    Źródło: instrukcja tVNS® R, rozdz. 6.8.

    Kontakt elektrody: krem i nakładki

    Gdy elektroda traci kontakt ze skórą albo opór skóry jest za wysoki, rozlega się sygnał dźwiękowy (można go wyłączyć w aplikacji), a symbol ucha świeci na czerwono.

    1. Popraw dopasowanie elektrodyTo pierwszy krok.
    2. Użyj kremuZanurz głowice elektrod w kremie i od razu załóż elektrodę – nie czekaj, aż krem wyschnie.
    3. Użyj nakładekJeśli problem trwa: nałóż nakładkę na każdą głowicę tylko tak, by zakryć metal (nakładki nie mogą się stykać), zanurz głowice z nakładkami w kremie (całkowicie pokryte) i od razu załóż elektrodę.

    Obszar między głowicami musi pozostać suchy. Jeśli uczestnik nie czuje mrowienia ani pulsowania, prawdopodobnie krem jest między głowicami. Przemyj elektrodę i skórę ucha wacikiem z alkoholem i powtórz wszystkie etapy.

    Skład kremu jest na etykiecie. Przy nietolerancji któregoś składnika nie używaj kremu.

    Źródło: instrukcja tVNS® R, rozdz. 6.9.

    5

    Moduł 5 z 11

    Program stymulacji i dawkowanie

    Ustawienia fabryczne, rytm stymulacji, dzienna dawka i tryb ciągły.

    Ustawienia fabryczne i rytm

    Stymulacja odbywa się według programu ustawionego wcześniej. Ustawienia fabryczne są takie same jak w tVNS®-E:

    dwufazowykształt impulsu
    25 Hzczęstotliwość
    250 µsszerokość impulsu
    28 s / 32 sstymulacja / przerwa
    240 minczas terapii dziennie
    Stymulacja 28 s
    Przerwa 32 s
    Stymulacja 28 s
    Przerwa 32 s
    Stymulacja
    wykrzyknik świeci ciągle
    Przerwa
    wykrzyknik miga co sekundę

    Animacja jest przyspieszona 5 razy.

    Urządzenie podaje natężenie ustawione przez uczestnika niezależnie od oporu skóry (do 18 kΩ), bez składowej stałej. Poza stymulacją stale sprawdza impedancję impulsami 0,1 mA z częstotliwością 1 Hz.

    Źródło: instrukcja tVNS® R, rozdz. 8.2; zrzut ekranu aplikacji tVNS® Research (materiały producenta).

    Dzienna dawka i historia stymulacji

    Zalecana dzienna dawka: 4 godziny, w tym co najmniej 1 godzina bez przerwy.

    • Po przekroczeniu dziennej dawki wskaźnik postępu pokazuje dalej 100%.
    • Licznik dziennej dawki zeruje się codziennie o północy.
    • Historia stymulacji pokazuje sesje z ostatnich dni i miesięcy jako procent ustawionego czasu stymulacji. Sesja zaczęta przed północą i trwająca po niej liczy się w całości do dnia poprzedniego.
    • Dzienny czas terapii można zmienić w aplikacji tVNS® Research (30–1440 min).

    Aktywna stymulacja to mniej niż czas terapii. Przy cyklu 28 s / 32 s stymulacja trwa 47% czasu: w 4 godziny to ok. 1 h 52 min aktywnej stymulacji. Policzysz to dla dowolnego protokołu w kalkulatorze.

    Źródło: instrukcja tVNS® R, rozdz. 6.1, 6.13.

    Tryb ciągły

    Tryb ciągły

    Parametry tVNS®-R pozwalają też na stymulację ciągłą: 25 Hz, 250 µs, 60 s stymulacji / 0 s przerwy. W badaniu Stefana i in. (2012) stosowano stymulację godzinę 3 razy dziennie przez 9 miesięcy.

    Przykładowy schemat zwiększania natężenia w padaczce – w module Protokoły stymulacji.

    6

    Moduł 6 z 11

    Protokoły stymulacji według schorzeń

    Zalecenia producenta dotyczące natężenia, liczby i czasu sesji w poszczególnych schorzeniach – punkt wyjścia do protokołu badania.

    Jak czytać te zalecenia. To wskazówki z materiałów szkoleniowych producenta, nie wyniki badań. Czas i natężenie zwiększaj stopniowo, oceniając tolerancję po każdej zmianie. W badaniu ostateczne parametry określa protokół.

    Zasady ogólne
    2 sesjedziennie – dla równowagi układu współczulnego i przywspółczulnego
    1–2 hsesja wieczorna przed snem – wspiera rytm snu i jakość życia

    Według materiałów producenta niektórzy lekarze obserwują szybsze efekty przy natężeniu 5 mA i stymulacji ciągłej.

    Źródło: materiały szkoleniowe producenta tVNS Technologies GmbH (programowanie tVNS®).

    Padaczka

    Natężenie

    800–1200 µAnatężenie początkowe
    1800–5000 µAnatężenie długoterminowe, zależnie od tolerancji
    1800–3000 µAu dzieci
    2500–4500 µAu dorosłych
    • Niższe natężenie na start, bo niektóre osoby są wrażliwe na stymulację nerwu błędnego – chodzi o to, by nie sprowokować napadu.
    • Natężenie długoterminowe wynika z progu pobudzenia włókien (klasyfikacja Erlangera i Gassera) i tolerancji uczestnika.

    Tempo zwiększania

    • Do 2000 µA – kolejny krok zwykle co 5–7 dni.
    • Powyżej 2000 µA – kolejny krok co 7–10 dni.
    • Gdy potrzebny jest szybszy efekt, odstępy można skrócić do 2–3 dni – pod warunkiem, że nie ma działań niepożądanych i uczestnik dobrze toleruje stymulację.
    • Po każdej zmianie oceń tolerancję przed kolejnym krokiem. Działania niepożądane zwykle słabną z czasem i większość osób dobrze je toleruje.

    Sesje

    • 2–4 sesje dziennie – dla równowagi autonomicznej i rozłożenia działania w ciągu doby; liczbę dobiera się do częstości i pory napadów.
    • Napady nocne lub po przebudzeniu – sesja nocna 60–120 min; poprawia też jakość snu.
    • Wiele napadów w ciągu dnia – 3–4 sesje co 6–8 godzin. W lżejszych przypadkach wystarczą 2 sesje (dzień i noc).
    • Dla lepszych wyników zaleca się łącznie 4 godziny dziennie.
    • Ucho: można próbować tylko lewego, tylko prawego albo zmieniać ucho między sesjami. Producent opisuje przypadki z lepszymi wynikami przy stymulacji prawego ucha – możliwe, że zależy to od położenia uszkodzenia w mózgu.

    Przykładowy schemat w trybie ciągłym

    OkresNatężenieDo kolejnego kroku (dni)Czas terapii (min)Czas sesji (min)Rozkład sesji
    Tydzień 11200 µA (1,2 mA)5–760–120302 × 30
    Tydzień 21300 µA (1,3 mA)5–7120304 × 30
    Tydzień 31400 µA (1,4 mA)5–712030–403 × 40 / 4 × 30
    Tydzień 41500 µA (1,5 mA)5–712030–403 × 40 / 4 × 30
    Tydzień 51600 µA (1,6 mA)5–712030–603 × 40 / 4 × 30
    Tydzień 61700 µA (1,7 mA)5–712030–603 × 40 / 4 × 30
    Tydzień 71800 µA (1,8 mA)5–712030–603 × 40 / 4 × 30
    Tydzień 81900 µA (1,9 mA)5–712030–603 × 40 / 4 × 30
    Tydzień 92000 µA (2,0 mA)7–1012030–603 × 40 / 4 × 30
    Tydzień 102100 µA (2,1 mA)7–1012030–603 × 40 / 4 × 30
    Tydzień 112200 µA (2,2 mA)7–1012030–603 × 40 / 4 × 30
    Tydzień 122300 µA (2,3 mA)7–1012030–603 × 40 / 4 × 30

    Źródło: materiały producenta tVNS Technologies GmbH; Stefan i in., 2012.

    Źródło: materiały szkoleniowe producenta tVNS Technologies GmbH (programowanie tVNS®).

    Depresja
    3–4 hdziennie, w 2–3 sesjach
    1–2 hprzed snem

    Źródło: materiały szkoleniowe producenta tVNS Technologies GmbH (programowanie tVNS®).

    Zaburzenia snu
    1–2 hprzed snem
    1 hw ciągu dnia

    Źródło: materiały szkoleniowe producenta tVNS Technologies GmbH (programowanie tVNS®).

    Śpiączka
    3–4 hdziennie, w 2–3 sesjach
    tryb ciągły60 s stymulacji / 0 s przerwy
    1000 → 5000 µAstart i maksimum natężenia

    Zalecenia ogólne

    • Czas stymulacji: 3–4 godziny dziennie.
    • Podział sesji: 2–3 sesje w ciągu dnia.
    • Tryb ciągły: 60 sekund stymulacji / 0 sekund przerwy.
    • Miejsce stymulacji: część sesji można rozważyć na prawym uchu, po potwierdzeniu możliwości dla danego urządzenia.
    • Natężenie: rozpoczęcie od 1000 µA (1,0 mA) i stopniowe zwiększanie, maksymalnie do 5000 µA (5,0 mA), z uwzględnieniem tolerancji uczestnika.

    Parametry wymagają zatwierdzenia przez lekarza prowadzącego.

    Przypadek 1 – zmniejszona reaktywność na dotyk

    Obserwacja: pacjentka jest zazwyczaj bardzo wrażliwa na dotyk i napina się podczas kontaktu. W trakcie stymulacji wydawała się spokojniejsza, lepiej tolerowała dotyk, a nawet zasnęła w ciągu dnia, co było dla niej nietypowe.

    Dalsze postępowanie: zaobserwowana reakcja jest zgodna z oczekiwaniami – zwiększenie aktywności przywspółczulnej może podwyższać próg reakcji organizmu na różne bodźce. Oceniono to jako pozytywny początek. Zalecane jest:

    • stopniowe wydłużanie czasu stymulacji, aż do łącznie 4 godzin dziennie,
    • po osiągnięciu docelowego czasu – stopniowe zwiększanie natężenia,
    • zwiększanie natężenia o 100 µA co 2 dni, aż do co najmniej 1,5–2 mA, o ile stymulacja jest dobrze tolerowana.

    Przypadek 2 – nasilona reakcja ruchowa

    Obserwacja: pacjentka opisana jako będąca w głębokiej śpiączce pod koniec sesji zaczęła poruszać się i obracać głowę; w pewnym momencie gwałtownie ją uniosła. Ustawione natężenie wynosiło 100 µA.

    Dalsze postępowanie: 100 µA to najniższa możliwa wartość – przy takim natężeniu trudno wywołać reakcję mięśniową związaną z bólem. Gdyby była to reakcja na ból, prawdopodobnie pojawiłaby się już na początku sesji, a nie dopiero po pewnym czasie.

    Reakcję można interpretować jako potencjalnie pozytywny sygnał aktywacyjny, który warto dalej obserwować. Nie można jednak jednoznacznie określić jej mechanizmu ani potwierdzić, że świadczy o przechodzeniu w stan minimalnej świadomości. Do dokładniejszej oceny sugerowane jest rozważenie badania EEG podczas sesji stymulacyjnej.

    Prowadzenie terapii u osób z zaburzeniami świadomości

    • Stopniowe wprowadzanie stymulacji i indywidualne dostosowywanie parametrów.
    • Obserwowanie zmian w reaktywności i odpowiedzi na bodźce.
    • Dokumentowanie reakcji występujących podczas poszczególnych sesji.
    • Monitorowanie tolerancji stymulacji i ewentualnych działań niepożądanych.
    • W miarę możliwości – obserwacja połączona z obiektywnymi metodami oceny neurologicznej, np. EEG, oraz standaryzowanymi skalami oceny świadomości.

    Powyższe informacje to ogólne wskazówki dotyczące protokołu; wymagają dostosowania do stanu klinicznego każdego pacjenta i decyzji lekarza prowadzącego.

    Źródło: materiały szkoleniowe producenta tVNS Technologies GmbH (programowanie tVNS®).

    Udar
    3–4 hdziennie, w 2–3 sesjach

    Stymulację można też łączyć z ćwiczeniami – zob. stymulacja wyzwalana ruchem.

    Źródło: materiały szkoleniowe producenta tVNS Technologies GmbH (programowanie tVNS®).

    Autyzm
    tryb ciągły1–3 h dziennie

    Jeśli stymulacja w czasie czuwania nie jest możliwa, według producenta może ją prowadzić opiekun w czasie snu.

    Źródło: materiały szkoleniowe producenta tVNS Technologies GmbH (programowanie tVNS®).

    Stany zapalne, choroba Leśniowskiego-Crohna, fibromialgia, ból, choroba Parkinsona
    3–4 hdziennie, w 2 sesjach
    1–2 hprzed snem

    Źródło: materiały szkoleniowe producenta tVNS Technologies GmbH (programowanie tVNS®).

    7

    Moduł 7 z 11

    Programowanie: aplikacja tVNS® Research

    Jak połączyć się ze stymulatorem, odczytać i zmienić parametry oraz policzyć dawkę dla protokołu.

    Połączenie i odczyt konfiguracji

    Aplikację tVNS® Research pobierasz ze sklepu Google Play i instalujesz na urządzeniu z Androidem. Aplikacja ma trzy zakładki: Connect, Current Config i Program.

    1. Connect → Start scanningAplikacja wyszukuje stymulatory tVNS®. Wybierz urządzenie z listy (nazwa i adres). Po połączeniu zobaczysz adres urządzenia, poziom baterii, stan urządzenia i natężenie.
    2. Current ConfigOdczyt wszystkich aktualnych parametrów stymulacji wraz z dopuszczalnymi zakresami (w nawiasach kwadratowych).
    3. ProgramWpisz nowe wartości wybranych parametrów w dopuszczalnych granicach. „Copy values” kopiuje aktualne ustawienia jako punkt wyjścia; „Apply selected values” zapisuje je w stymulatorze.
    4. Sprawdź zapisWróć do Current Config i porównaj wartości z protokołem.

    Na zakładce Connect są też funkcje:

    • Write time to RTC – ustawia zegar stymulatora (ważne dla dat i godzin w dziennikach);
    • Show device information – informacje o urządzeniu;
    • Get treatment logs – pobiera dzienniki stymulacji z urządzenia.
    Cztery ekrany aplikacji tVNS Research: wyszukiwanie urządzenia, połączenie, aktualne parametry i ekran programowania
    Ekrany aplikacji tVNS® Research: Connect (przed i po połączeniu), Current Config, Program (materiały producenta).

    Dobra praktyka: parametry ustalaj i zapisuj na wizycie, sprawdzaj w Current Config i dokumentuj w karcie badania. W badaniu z dwiema grupami opisz urządzenia (numer seryjny) przypisane do każdej grupy.

    Źródło: instrukcja tVNS® R, rozdz. 7.4.2; materiały producenta tVNS Technologies GmbH.

    Parametry i zakresy
    Parametr w aplikacjiZnaczenieUstawienie standardoweZakres
    Min. select. currentdolna granica natężenia, które uczestnik może ustawić100 µA100–5000 µA
    Max. select. currentgórna granica natężenia5000 µA100–5000 µA
    Therapy durationdzienny czas terapii240 min30–1440 min
    Impulse durationszerokość impulsu250 µs100–1000 µs
    Impulse frequencyczęstotliwość impulsów25 Hz1–40 Hz
    Stimulation durationczas fazy stymulacji (ON)28 s1–240 s
    Pause durationczas przerwy (OFF)32 s0–60 s
    Treatment limitlimit liczby terapiiwył.0–800
    Ear modeucho stymulowaneobielewe / prawe / obie
    Motion thresholdpróg ruchu (akcelerometr)wył.wył. / niski / średni / wysoki
    Ramp upstopniowe narastanie natężeniawł.wł. / wył.
    Buzzersygnał dźwiękowy (np. przy złym kontakcie)wł.wł. / wył.

    Zawężając zakres natężenia (min. i maks.), możesz np. ustalić natężenie na wizycie i nie pozwolić uczestnikowi go zmieniać – ustaw obie granice na tę samą wartość.

    Źródło: zrzuty ekranu aplikacji tVNS® Research (materiały producenta tVNS Technologies GmbH). Kształt impulsu w ustawieniach fabrycznych: dwufazowy (instrukcja tVNS® R).

    Kalkulator protokołu

    Wpisz parametry protokołu. Kalkulator sprawdzi zakresy tVNS®-R i policzy, ile naprawdę trwa aktywna stymulacja w ciągu dnia.

    Parametry

    Gotowe ustawienia:
    ON
    OFF
    47%cykl pracy (ON w cyklu)
    1 h 52 minaktywna stymulacja dziennie
    168 000impulsów dziennie
    0,25 µCładunek jednej fazy impulsu

    Kalkulator liczy: aktywna stymulacja = czas terapii × ON / (ON + OFF); impulsy = aktywna stymulacja (s) × częstotliwość; ładunek fazy = natężenie × szerokość impulsu. Nie uwzględnia narastania natężenia (ramp up) ani przerw w użytkowaniu.

    8

    Moduł 8 z 11

    Dane: tVNS® Patient / Connect i chmura

    Co zapisuje urządzenie i aplikacja uczestnika, gdzie trafiają dane i jak je dostosować do badania.

    Aplikacja tVNS® Patient / Connect

    Aplikacja tVNS® Patient / Connect ma dwie wersje: tVNS® Patient na urządzenia Apple i tVNS Connect na Androida. Zapisuje automatycznie wszystkie dane techniczne – parametry, datę, godzinę i czas stymulacji – oraz dane od uczestnika (dziennik). Nie jest potrzebna do samej stymulacji.

    1. Zainstaluj aplikacjęi włącz Bluetooth w telefonie.
    2. Sparuj urządzenieWłącz stymulator i naciśnij jednocześnie przycisk „−” i START/STOP.
    3. Wybierz wskazanieW zakładce Configuration (konfiguracja) wybierz wskazanie, w którym używane jest urządzenie.

    Co widzi i zapisuje uczestnik

    • Panel – czas stymulacji dziś względem celu (np. 2:07 z 4:00), natężenie, samopoczucie, ostatnie napady;
    • Dziennik – czas i natężenie stymulacji, napady, notatki, samopoczucie;
    • Trendy – kalendarz, napady, samopoczucie, czas stymulacji w kolejnych dniach;
    • Ustawienia – sygnał dźwiękowy, dane osobowe, leki, udostępnianie danych, konfiguracja nowego urządzenia.
    Pięć ekranów aplikacji tVNS Patient / Connect: panel, ustawienia, dziennik, trendy i trendy stymulacji
    Ekrany aplikacji tVNS® Patient / Connect (materiały producenta).

    Źródło: instrukcja tVNS® R, rozdz. 5.2, 7.4.1; materiały producenta tVNS Technologies GmbH.

    tVNS® Cloud i RODO
    • Stymulator przesyła dane techniczne (czas użytkowania, parametry stymulacji itp.) do aplikacji tVNS® Patient / Connect.
    • Jeśli uczestnik pobrał aplikację i wyraził zgodę, dane trafiają do tVNS® Cloud zgodnie z RODO.
    • Uczestnik codziennie odpowiada na pytania o samopoczucie i zapisuje ważne zdarzenia w dzienniku.
    • Lekarz prowadzący może korzystać z danych do celów badawczych zgodnie z RODO.
    • Na życzenie producent dostosowuje listę pytań do badania, prezentację danych i wykresy w chmurze oraz daje dostęp do tVNS® Cloud dla konkretnego badania.
    • Przetwarzanie i ocena danych przez uczelnię prowadzącą badanie jest dozwolona; wszystkie kroki są zgodne z niemieckim prawem ochrony danych (DSGVO, odpowiednik RODO).

    Do protokołu: opisz, jakie dane zbierasz z aplikacji, kto ma do nich dostęp i jak uczestnik wyraża zgodę. Ustal z nami listę pytań dziennika przed rozpoczęciem rekrutacji.

    Źródło: instrukcja tVNS® R, rozdz. 7.4.1, 7.4.4; materiały producenta tVNS Technologies GmbH.

    9

    Moduł 9 z 11

    Stymulacja wyzwalana

    Jak zsynchronizować stymulację z sygnałem zewnętrznym lub zdarzeniem fizjologicznym.

    tVNS® Manager i triggerbox

    Czasem warto powiązać moment stymulacji z sygnałem zewnętrznym, aby zsynchronizować ją z określonym zdarzeniem – np. ruchem, zadaniem poznawczym albo załamkiem R w EKG. Pozwala to na analizy korelacyjne i badania podstawowe.

    • tVNS® Manager – oprogramowanie na komputer z Windows. Reaguje na zewnętrzne sygnały wyzwalające (np. z systemu EKG przesyłane do komputera). Producent przesyła je na prośbę razem ze szczegółową instrukcją.
    • tVNS® triggerbox – połączenie kablowe, które w powtarzalny sposób stabilizuje opóźnienia i ich wahania. Przydatne w badaniach EEG i fMRI.
    • Pętla zamknięta (closed-loop) – stymulacja uruchamiana przez sygnał mierzony u uczestnika.
    tVNS® Rtriggerbox APIServer Skrypt</>
    Stymulator tVNS® R, triggerbox i komputer z serwerem API sterowanym skryptem.

    Źródło: instrukcja tVNS® R, rozdz. 7.4.3; materiały producenta tVNS Technologies GmbH.

    Przykład: rehabilitacja ręki po udarze

    W badaniach z wszczepionym stymulatorem nerwu błędnego stymulacja w czasie ćwiczeń niedowładnej ręki mogła poprawiać jej sprawność, ale stymulację wyzwalał terapeuta w szpitalu. W brytyjskim badaniu TRICEPS nerw błędny stymuluje się przez ucho, a stymulacja włącza się automatycznie przy ruchu ręki w czasie ćwiczeń – także w domu.

    1. Czujnik ruchu na nadgarstku rejestruje ruch ręki
    2. Aplikacja zapisuje dane i wysyła sygnał wyzwalający
    3. Stymulator tVNS® podaje stymulację w czasie ruchu

    Plan badania

    243 osoby z utrzymującym się osłabieniem ręki po udarze niedokrwiennym; randomizacja, podwójne zaślepienie, kontrola stymulacją pozorowaną.

    Organizacja

    Sponsor: Sheffield Teaching Hospitals NHS Foundation Trust; finansowanie: NIHR (program EME). Badanie w toku – bez opublikowanych wyników.

    Źródło: The TRICEPS trial – University of Sheffield, Clinical Trials Research Unit; materiały producenta tVNS Technologies GmbH.

    10

    Moduł 10 z 11

    Planowanie badania

    Regulacje, grupa kontrolna, opis parametrów i lista kontrolna przed złożeniem protokołu.

    Regulacje i komisja bioetyczna
    • tVNS® R jest przeznaczony do badań klinicznych. Przestrzegaj krajowych przepisów dotyczących planowania, rejestracji i prowadzenia badań.
    • Użycie poza przeznaczeniem z deklaracji zgodności to badanie kliniczne – w cytowanych protokołach z tVNS®-R prowadzone zgodnie z art. 82 rozporządzenia MDR, za zgodą komisji etycznej.
    • Producent udostępnia raport CB potwierdzający bezpieczeństwo zgodnie z normami dla wyrobów medycznych – ułatwia uzyskanie zgody komisji bioetycznej.
    • Producent może dostosować oprogramowanie i sprzęt do badania zgodnie z wymaganiami MDR i przetestować je z partnerami klinicznymi; oferuje też międzynarodową sieć ekspertów.

    Źródło: instrukcja tVNS® R, rozdz. 7.4, 7.4.4; materiały producenta tVNS Technologies GmbH; protokoły w ClinicalTrials.gov (moduł „Przykłady badań”).

    Stymulacja pozorowana (sham)
    A

    Stymulacja aktywna

    Czółenko muszli – miejsce unerwione w 100% przez gałąź uszną nerwu błędnego.

    B

    Klasyczny sham

    Płatek ucha – możliwy z elektrodą Legacy. Na życzenie producent wspiera bardziej zaawansowane opcje stymulacji pozorowanej.

    Elektroda założona na płatek ucha – stymulacja pozorowana
    Stymulacja pozorowana: głowice elektrody na płatku ucha.

    Źródło: materiały producenta tVNS Technologies GmbH.

    Raportowanie i punkty końcowe

    Opisuj parametry zgodnie z międzynarodowymi minimalnymi standardami raportowania badań tVNS (Farmer i wsp., 2021):

    • miejsce stymulacji i strona (lewe / prawe / obie uszy),
    • rodzaj elektrody i sposób mocowania,
    • natężenie i sposób jego ustalania,
    • kształt i szerokość impulsu,
    • częstotliwość,
    • cykl ON/OFF,
    • czas sesji i liczba sesji,
    • łączny czas stymulacji,
    • rodzaj kontroli (sham),
    • urządzenie i producent.

    HRV po jednej sesji nie potwierdza działania stymulacji. Metaanaliza Wolf i wsp. (2021) – 16 badań u zdrowych – wykazała brak wpływu pojedynczej sesji na HRV zależną od nerwu błędnego. Planuj kliniczne punkty końcowe i odpowiednio długą stymulację.

    Źródła: Farmer i wsp., 2021, Frontiers in Human Neuroscience; Wolf i wsp., 2021, Psychophysiology (zdrowi).

    Lista kontrolna protokołu

    Zaznacz, co masz już gotowe. Zaznaczenia zapamiętuje ta przeglądarka.

    Zaznaczono 0 z 10.

    Przykłady badań z tVNS®-R

    NCT06493071 · rekrutacja

    Stan zapalny i depresja po urazie rdzenia: 30 dni stymulacji czółenka muszli lewego ucha tVNS®-R; grupa kontrolna – stymulacja płatka ucha urządzeniem NEMOS®. Parametry ustalane na pierwszej wizycie i blokowane na czas badania.

    ClinicalTrials.gov →

    NCT07632456 · protokół

    Nudności – tVNS®-R jako urządzenie badane, zgodnie z art. 82 MDR.

    ClinicalTrials.gov →

    NCT07628842 · protokół

    Ostra reakcja na stres – tVNS®-R jako urządzenie badane, zgodnie z art. 82 MDR.

    ClinicalTrials.gov →

    Więcej badań z urządzeniami rodziny tVNS® znajdziesz w Bazie badań w Strefie specjalisty.

    11

    Moduł 11 z 11

    Obsługa i rozwiązywanie problemów

    Noszenie, ładowanie, czyszczenie i co robić, gdy coś nie działa.

    Noszenie, ładowanie, zegar

    Gdzie nosić stymulator

    • Długość kabla pozwala poprowadzić go pod ubraniem i nosić stymulator w kieszeni spodni lub na piersi. Sprawdź, czy wtyczka elektrody się nie poluzowała i czy blokada przycisków jest włączona.
    • Klips do kabla – ściśnij, wsuń fragment ubrania, puść. Dodatkowo stabilizuje elektrodę.
    • Klips do urządzenia – zatrzaskuje się na obudowie w dwóch kierunkach (gniazdo elektrody w górę lub w dół); mocuje stymulator do paska lub torby.

    Ładowanie

    1. Odłącz elektrodęStymulacja nie jest możliwa podczas ładowania.
    2. Podłącz ładowarkędo gniazda micro-USB i do prądu.
    3. PoczekajBateria jest pełna, gdy wszystkie diody świecą na żółto (ładowanie trwa poniżej 3 h).
    4. Odłącz przewódładowarki od urządzenia.

    Zegar

    Stymulator ma wewnętrzny zegar. Bez aplikacji nie trzeba go ustawiać. Po połączeniu z telefonem przez Bluetooth zegar synchronizuje się automatycznie; w aplikacji tVNS® Research służy do tego „Write time to RTC”.

    Źródło: instrukcja tVNS® R, rozdz. 7.1–7.3.

    Czyszczenie, konserwacja, utylizacja
    • Elektrodę i małżowinę czyść przed każdym użyciem, a stymulator raz dziennie – lekko wilgotną ściereczką lub wacikiem z 70% alkoholem izopropylowym. Czyść urządzenie z podłączoną elektrodą.
    • Nie zanurzaj urządzenia ani elektrod w wodzie i nie używaj środków ściernych.
    • Po użyciu chowaj urządzenie do etui; bez podłączonej elektrody nie jest chronione przed kurzem. Elektrodę podłączaj od razu po wyjęciu z etui.
    • Urządzenie nie wymaga konserwacji. Okres użytkowania z akcesoriami – co najmniej 2 lata. Sprawdzaj daty ważności materiałów eksploatacyjnych.
    • Utylizacja: punkt zbiórki zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, nie z odpadami domowymi.

    Źródło: instrukcja tVNS® R, rozdz. 2.1, 9, 10.

    Rozwiązywanie problemów
    ProblemMożliwa przyczynaRozwiązanie
    Urządzenie się nie włączarozładowana bateria / usterkanaładuj urządzenie; jeśli nie pomaga – przerwij używanie i skontaktuj się z serwisem
    Symbol ucha świeci na czerwonoza suche elektrodyzwilż elektrody kremem; popraw dopasowanie
    Urządzenie nie reagujewłączona blokada przycisków / usterkawyłącz blokadę (przytrzymaj ponad 1 s); jeśli nie pomaga – serwis
    Natężenie się nie zmieniafaza przerwy (OFF) / usterka przyciskupoczekaj na fazę stymulacji; jeśli nie pomaga – serwis
    Brak historii stymulacjistymulacja jeszcze nie trwała dość długohistoria pojawi się po dniu stymulacji
    Urządzenie się nie ładujepodłączona elektroda / złe gniazdo / nieoryginalna lub uszkodzona ładowarkaodłącz elektrodę i podłącz ładowarkę do gniazda micro-USB; używaj ładowarki producenta
    Elektroda uciska lub boliźle dopasowana elektrodadopasuj elektrodę (dognij pałąk)
    Stymulacja niemożliwaźle założona lub niepodłączona elektroda / podłączona ładowarkasprawdź podłączenie elektrody; odłącz ładowarkę
    Wykrzyknik świeci na czerwonousterka urządzeniaprzerwij używanie i skontaktuj się z serwisem

    Kontakt: MITOTERAPIA Sp. z o.o., tel. 17 77 07 357 – wyłączny dystrybutor tVNS® w Polsce. Serwis producenta: tVNS Technologies GmbH, Berliner Str. 12, 91126 Schwabach, Niemcy, support@t-vns.com.

    O poważnych incydentach związanych z urządzeniem trzeba poinformować producenta (be-on-market GmbH, Lilienstr. 33, D-91244 Reichenschwand) i właściwy urząd.

    Źródło: instrukcja tVNS® R, rozdz. 11.

    Szybka ściąga

    Codzienna stymulacja w badaniu – do wydrukowania i przekazania uczestnikowi.

    1. Oczyśćucho (czółenko muszli) i elektrodę wacikiem z 70% alkoholem; nie wycieraj do sucha.
    2. Podłącz elektrodędo stymulatora – do kliknięcia.
    3. Nałóż kremna każdą głowicę osobno; między głowicami ma być sucho.
    4. Załóż elektrodępałąk za uchem, elektrody w czółenku muszli właściwego ucha.
    5. Włącz i uruchomprzytrzymaj ON/OFF ok. 2 s, potem naciśnij START/STOP.
    6. Ustaw natężenie„+” po 0,1 mA do mrowienia lub pulsowania – wyraźnie, ale bez bólu. W przerwie (miga wykrzyknik) natężenia nie zmienisz.
    7. Czerwone ucho lub sygnał?Popraw elektrodę, dołóż krem, w razie potrzeby nakładki. Brak mrowienia – przemyj elektrodę i skórę wacikiem z alkoholem i zacznij od nowa.
    8. Czaszgodnie z protokołem badania (instrukcja zaleca 4 h dziennie, w tym min. 1 h bez przerwy). Nie podczas prowadzenia pojazdu.
    Stymulator tVNS® R

    Quiz i certyfikat

    Sprawdź swoją wiedzę ze szkolenia. Po poprawnym odpowiedzeniu na wszystkie pytania wpiszesz imię i nazwisko i pobierzesz certyfikat ukończenia szkolenia w PDF.

      Źródła

      Pokaż źródła (13 pozycji)
      • tVNS Technologies GmbH / be-on-market GmbH. Instructions for use tVNS® R, wersja 1.1, 20.07.2021.
      • tVNS Technologies GmbH. tVNS® R Introduction (prezentacja, 02.03.2022); General Presentation (marzec 2026); materiały szkoleniowe producenta (2021).
      • Farmer, A. D., Strzelczyk, A., Finisguerra, A. i in. (2021). International Consensus Based Review and Recommendations for Minimum Reporting Standards in Research on Transcutaneous Vagus Nerve Stimulation (Version 2020). Frontiers in Human Neuroscience, 14. doi.org/10.3389/fnhum.2020.568051
      • Frangos, E., Ellrich, J., & Komisaruk, B. R. (2015). Non-invasive Access to the Vagus Nerve Central Projections via Electrical Stimulation of the External Ear: fMRI Evidence in Humans. Brain Stimulation, 8(3), 624–636. doi.org/10.1016/j.brs.2014.11.018
      • Peuker, E. T., & Filler, T. J. (2002). The nerve supply of the human auricle. Clinical Anatomy, 15(1), 35–37. doi.org/10.1002/ca.1089
      • Stefan, H., Kreiselmeyer, G., Kerling, F. i in. (2012). Transcutaneous vagus nerve stimulation (t-VNS) in pharmacoresistant epilepsies: A proof of concept trial. Epilepsia. doi.org/10.1111/j.1528-1167.2012.03492.x
      • Wolf, V., Kühnel, A., Teckentrup, V., Koenig, J., & Kroemer, N. B. (2021). Does transcutaneous auricular vagus nerve stimulation affect vagally mediated heart rate variability? A living and interactive Bayesian meta-analysis. Psychophysiology. doi.org/10.1111/psyp.13933
      • Yakunina, N., Kim, S. S., & Nam, E. C. (2017). Optimization of Transcutaneous Vagus Nerve Stimulation Using Functional MRI. Neuromodulation. doi.org/10.1111/ner.12541
      • University of Sheffield, Clinical Trials Research Unit. The TRICEPS trial. sheffield.ac.uk/ctru/current-trials/triceps
      • ClinicalTrials.gov: NCT06493071
      • ClinicalTrials.gov: NCT07632456
      • ClinicalTrials.gov: NCT07628842
      • Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/745 w sprawie wyrobów medycznych (MDR), art. 82.